shkolakz.ru 1 2 3 ... 12 13

Гепатит G вирусы (HGV) алғашқы рет 1995 жылы F.Simons [және т.б.] анықталған. 1996 жылы J.Linnon [және т.б.] созылмалы гепатит С-мен ауырған науқастың қан плазмасынан HGV анықтаған. Вирусты гепатит G Flaviviridae тұқымдастығына жатады, РНК құрамды, диметрі 20-30нм. Вирустың құрылымы вирусты гепатит С-ға ұқсас. 20 жыл өткеннен соң жаңа вирустар анықталған: маймылдарда - GBV-A, GBV-B, адамда - GBV-C.

GBV-C және ВГG-ның салыстырмалы сараптауы олардың нуклеотидтті және амин қышқылды кезектілігі бойынша жақындығын көрсетті (86 және 95% сәйкес). GBV гепатит С вирусына ұқсас – құрылымды гендері геномның 5΄ аймағында орналасқан, ал кұрылымды емес гендер - 3΄аймағында. Қазіргі кезде 6 генотип бөлінген: 1-5 – көбіне Африкада, 2 - (Европада), 3 – (Солтүстік Азияда), 4 – (Оңтүстік Азияда), 2а және 2b – (көбіне Солтүстік Америка және Европада) тіркеледі. Гепатит G вирусы, GBV-A, GBV-B, GBV-C және ВГС секілді, Flaviviridae тұқымдастығына жатады. Вирус геномы позитивті полярлы бір тізбекті РНК-мен көрсетілген. ВГС геномы өз кұрылымы бойынша ВГС РНК-сына ұқсас, себебі құрылымды гендері геномның 5΄ аймағында орналасқан, ал кұрылымды емес гендер - 3΄аймағында. Геномның екі шеттерінде трансляциға жатпайтын аймақтар орналасқан. Вирустың әртүрлі изоляттарында ВГС РНК-сының ұзындығы 9103 – 9392 нуклеотидтер аралығында ауыспалы. Бір ашық есептеу шектерінде 2873-2910 амин қышқылдары қалдықтарынан тұратын вирусарнамалы полипептид туралы ақпарат бар. GBV-A, GBV-B, GBV-C және ВГG, ВГС геномдарының кезектілігін салыстырған кезде, олардың РНК-сы 32% асатын ұқсастық көрсетпейді, бүл мәлімет вирустардың өзбетті жеке болуы туралы постулатты дәлелдейді. Вирус көптеген биологиялық сұйықтықтарда және тіндерде, сонымен қатар плазмада, қанның мононуклеарлы жасушаларында, жұлын миында анықталады. Трансляцияға үшырамайтын вирус геномының 5΄ және 3΄ региондарында вирус тіршілігін реттейтін элементтер орналасқан. Кезектілік зерттеудегі сараптаулар қарама-қарсы нәтижелер берді. Осылай, Америкадан 2 және Батыс Африкадан 1 изолятардың шеткі 5΄ кезектілігіне клон жүргізгенде бұндай элементтер табылмады. Вирус полипротеині инициациясы кезінде старттық кодон (AUG) РНК регионына жақын Е1 басынан 552 позициясында (изолят бойынша нөмірі PNF 2161 ) орналасқан. У-регионында жүретін нуклеин кышкылдарының қосымшалармен ойықтары РНК ВГG ашық есептеу шектерін ығыстрады, дефектілі «core» ақуыздың пайда болуына немесе мүмкін оның толығымен жойылуына әкеледі. Бұл нәтижелер осы жағдайда құрылымды полипротеиндердің ролін атқаратын басқа, мүмкін әлі де анықталмаған вирустар немесе жасушалық белоктар түрінде қолданылатын ВГG капсидттық белоктар туралы пікір білдіруге мүмкіндік туғызды. ВГG РНК нуклеин қышқылдарының толық кезектілігін анықталған соң, ВГС РНК-сының Е1 және Е2 региондарында гипервариабельді аймақтың болмауы табылды. Басты генотиптердің болмауы туралы болжам білдірілді. Генотип болуы субтип және изолят денгейінде мүмкін. GBV-C және ВГС генотиптері туралы сұрақ әлі де ашық түрде, вирустың әртүрлі изоляттарын сараптауы бойынша жарыққа шыққан мәліметтер қарсылықты. Осыған қарамастай, вирустың бірнеше субтипі және минимум 3 генотипі бар туралы болжамдар берілуде. И. Мушавардың соавторларымен қоса мәліметтері бойынша Батыс Африкадан изоляттар 1 генотипке жатады, оның ішінде 2 субтип ажыратады – 1а және 1b, Европа және Солтүстік Америкада көбіне 2а және 2b генотиптері жиі анықталады, ал Азияда – 3-ші генотип. 5΄трансляцияға жатпайтын ВГG региондағы нуклеотидті фрагментің генетикалық гетерогендігін зерттеу кезінде 14 елден (оның ішінде Ресейден) алынған 42 вирус изоляттарында геном вариабелдігінің 2 денгейі табылды: жеке инфекция денгейінде және изолят денгейінде.


TTV вирустары, «жіңішке моншақ» вирустары (TTV transfusion transmitted virus) Circinoviridae тұқымдастығының бірінші мүшесі ( лат. Circinato – дөңгелек салушы) Anellovirus туыстығы – 1997 жылы Nishizava ашқан. Вирус бөлшегінің мөлшері 30-50нм. Геномы ұзындығы 3800 нуклеотидке жуық дөңгелек пішінді ДНК-мен көрсетілген. 28 генотип, ДНК-кезектілігі бойынша 50%-дан жоғары прототипті штамдардан айырмашылығы бар вирус изоляттары (YONBAN, SANBAN), «кіші ТТ вирус» және құрылымы прототипті штамдарға жақын (TCHN-A, TUS01, L01, L02, KAV) бірнеше жаңа вирустар – осы күнге дейін ТТ вирус түрлері кеңдігінің биологиялық маңызы түсініксіз. Жұқпалы процесстегі ТТ вирустың ролі нақты анықталмаған. Бүгінгі күні TTV-нің келесі патологиялық жағдайларменен мүмкін байланысы бар деген бірнеше пікірлері бар. TTV-нің жедел және созылмалы гепатиттердегі ролі көрсетілген. Билиарлы сладж, холестероз және өт тасы ауруы дамудағы ТТ вирустың триггерлі ролі болуы мүмкін. TTV вирустың идиопатиялық өкпелік фиброзымен байланысы бар туралы пікірлер білдірілген (TTV ДНК-сы мұрын бөліністері және жоғары тыныс жолдарының кілегейінде табылады). Гепатит А, В, С, ВЭБ, ЦМВ, ұшық вирусы және т.б. аурулармен қатар ТТ вирустың гематологиялық аурулармен байланысты болуы да жоққа шығарылмайды.

SEN вирусы Circinoviridae тұқымдастығына жатады. Вирус туралы алғашқы ақпарат 1999 жылдың 20 маусымында «Нью-Йорк Таймс» газетінде жарияланды – Житспен сырқаттанатын аурудың қанынан трансаминазалар белсенділігі жоғарылау кезінде ПТР әдісімен бұдан бұрын корсетілмеген ДНК кезектіліктері табылған (Д. Пери). Бұл – дөңгелек пішінді ДНК-мен (380 нуклеотидтен), ұсақ, қабықшасы жоқ вирус. Физикалық-химиялық және құрылымдық сипаттамалары бойынша TTV-ға ұқсас. Сегіз генотипі бөлінген

(A, D, C, D, E, F, G және H). Гепатит пайда болудағы SENV-нің ролі туралы сұрақ әлі де шешілуде. Жедел«А-де емес G-де емес» гепатитпен ауруларда SENV ДНК-сы табылуының жиілігі жоғары болса да, көптеген зерттеушілер бұл ақпаратты жеткіліксіз деп санайды.



NF-вирусы туралы алғашқы хабарлама 2006 жылдың сәуір айында шыққан– бұдан бұрын белгісіз вирустың ДНК-фрагменттері табылған. NoVel Single-Strained DNA Fragment-NVF (Chau-Ting Yeh, Mei-Lin және т.б.). Болжамды вирус мөлшері 0,2 мм. Бір жіпшелі өрілген ДНК құрамды. Вирустың екі түрі болуы мүмкін–нуклеокапсидпен және онсыз. «А-де емес Е-де емес» гепатитпен науқастарда жаңа агенттің табылу жиілігі 25%-ға жуық, «сау» донорларда тек 2,8%.В және С гепатитпен ауыратындарда 13,6% және 24% сәйкес. Parvo- және Circo-вирустарға жақын жаңа вирус тұқымдастығының алғашқы мүшесі ашылу мүмкіндігі бар.


Эпидемиология

Вирусты гепатит В, С, D-ның жұғу көзі клиникалық көріністерімен және симптомсыз өтетін аурудың барлық формаларымен, сонымен қатар вирус тасымалдаушы науқастар болып табылады. Вирусты гепатит В-мен перинатальды кезеңде және өмірінің бірінші жылында инфицирлену 80% жағдайда созылмалы гепатит В-ға алып келеді. Жиі созылмалы гепатит В-мен ауыратын балалардың аналары тасымалдаушы немесе созылмалы гепатитпен ауырады, осыдан HBV-ның вертикальды берілетінін айтуға болады. Көбінесе жиі жұқтырылу босану кезінде болады, алайда кейбір жағдайда өмірінің бірінші жылында, баланың ауыратын анасымен арасындағы тығыз қатынаста (анасының емшек безі емізікшесінің жарылуы, ауыз қуысы кілегей қабықшасының мацерациясы және баладағы стоматиттер) баланың инфицирленуіне және ауруына алып келеді. Анасының қанынан HВeAg (95% дейін) табу инфицирленудің қауіптілігін тез өсіреді. Вирусты гепатит В, С, D-ны жұқтыру кез келген жаста парентеральды шараларда (инъекция, қан және оның препараттарын құю, операция), сонымен қатар кейбір диагностикалық медициналық манипуляцияларда (эндоскопиялық зерттеулер, дуоденальды зондтау, акупунктура, тіс дәрігері процедураларын және т.б), істеу барысында тері жамылғысының және кілегей қабығының бүтіндігі бұзылысында іске асырылады. Соңғы жылдары жасөспірімдердің татуировка және пирсингпен шұғылдануына байланысты, инфицирленудің жаңа жолдары пайда болды. Қазіргі кезде жоғары мектеп жасындағы балалардың нашақорлыққа бейімділігі парентеральды вирусты гепатиттердің таралуында маңызды қызмет атқарады (көктамырға опиат ерітіндісін енгізу және стерильді емес шприцтер арқылы инфицирлену).


Вирусты гепатит С-ның вирусты гепатит В-ға қарағанда табиғи жұғу жолының маңызы төмен. Бұл С вирусының қоршаған ортада салыстырмалы тұрақтылығының жоғары болмауына және жұғу үшін жоғары инфицирлену дозасы қажет екенімен байланысты. Инфекцияның жыныстық қатынас арқылы жұғуы көбінесе вирусты гепатит В-ға тән. Вирусты гепатит С-ның анасынан баласына берілуі 5-7% жағдайда және анасында HCV-ның жоғары концентрациясында іске асырылады. Гепатит В-ға қарағанда СГС-ның ошағында жанұя ішілік жұқтырылу сирек болады.

Соңғы жылдары СГВ-ның тұрмыстық-қатынас жолы арқылы берілуінің маңызы өсті. Инфицирлену микрожарақат арқылы баланың зақымдалған тері жамылғысына және кілегей қабықшасына, вирус құрамды биологиялық материалдың (және т.б) түсуі нәтижесінде болғандықтан парентеральды жолмен жұқтырылады. Берілу факторлары - тіс щеткалары, маникюр бұйымдары, ұстаралар және т.б. Жиі жұқтырылу жанұяда, балалар үйінде, мектеп-интернаттарда және басқада жабық ғимараттарда байқалады, бұнда инфекцияның таралуына тығыз қатынас, төмен санитарлық-гигиеналық жағдай, мәдениеттің төмен болуы әсер етеді. Ұзақ уақыт инфекция көзімен қатынас шешуші фактор болуы мүмкін. Учайкин В.Ф мәліметтері бойынша СВГ В-мен ауыратын балалары бар жанұяда, жақын туыстарын (әкесі, анасы, ағалары, апаларын) бірінші зерттегенде вирусты гепатит В маркерлері 40% жағдайда, 3-5 жылдан кейін 80 % табылды (2001). Әрбір адамның вирусты гепатитті қабылдау мүмкіндігі жоғары, бірақ әдетте адаммен вирустың кездесу соңы - ол симптомсыз инфекция. Атиптық түрлерінің жиілігінің дәл тіркеуі жоқ, бірақ серопозитивтілерден анықталуы әрбір манифестті гепатитке ондаған және жүздеген субклиникалық формасы келетінін дәлелдейді. Сондықтан, HBV скринингке алынатын қауіптілік тобына жатады:


-HBV-инфекциясын тасымалдаушы аналардан туылған балалар;

-медициналық жұмысшылар;

-гомосексуалисттер, көптеген жыныстық қатынастағы адамдар;

-көктамырлы наркомандар;

-гемодиализдегі пациенттер;


-ВИЧ инфицирленген немесе HCV-инфицирленген науқастар;

-жүкті әйелдер;

-бауыр сынамалары өзгерген науқастар;

-ұзақ уақыт иммуносупрессивті терапия алған пациенттер;

-этиологиясы белгісіз бауыр аурулары бар пациенттер;

-ісікке қарсы химиотерапия немесе иммуносупрессивті терапия жоспарланған пациенттер;

-HBV-инфекциясы бар пациенттермен жыныстық қатынаста болған және жанұясында тығыз қатынаста тұратын адамдар;

-медициналық және стоматологиялық манипуляциялар өткізген, сонымен қатар қан және оның компоненттері құйылған пациенттер;


HCV-инфекциясына зерттеуге ұсынылған қауіптілік топтары:


-жақын арада немесе бұрынғы инъекционды наркотиктерді қолданған, сонымен бірге бұны бір рет жасап және өзін наркоман деп есептемейтіндер;

-ВГС инфекциясымен байланысты жоғары таралған жағдайлары бар: ВИЧ-инфекция, гемофилиямен қан ұю жүйесінің концентрат факторларын, гемодиализ алғандар, түсіндірілмейтін аминотрансферазалардың анормальды деңгейі;

-қан құйылған және органдарды трансплантациясы жасалған реципиенттер;

-ВГС-мен инфицирленген анадан туылған балалар;

- шприц инесімен ВСГ позитивті қанымен жарақаттағаннан кейін немесе осындай қанмен кілегей қабықшасының қатынаста болған медициналық, жедел жәрдем, құқық қорғау органдарының қызметкерлері;

-қазіргі кездегі ВГС-мен инфицирленген адамдардың жыныстық партнерлары;

Гепатит G вирусы (HGV) көптеген биологиялық сұйықтықтармен тіндерде анықталады, оның ішінде қансарысуында, плазма, перифериялық қанның мононуклеарлы, жұлын ми жасушаларында, ұрық сұйықтығында, сілекейде, қан препараттарында - VIII, ХI факторлар, anti-D-иммуноглобулин. Берілу механизмі – гемотрансфузиялық, жыныстық (би-, гомо-), вертикалды жолдар арқылы. Әртүрлі халық топтарында ВГG-мен инфицирлену кұрайды: АҚШ донорлары арасында – 1-2%, Германияда – 2%, Москвада – 2%, Нижний Новгород қаласында – 3,2%, Якутияда- 8%. Гемодиализ пациенттері 3,5-55% инфицирленеді, гемотрансфузия барысында – 18%, бүйрек, бауыр трансплантациясы кезінде – 43%. Медицина персоналы 1,1%жағдайда залалданады. Ресейде гемофилиямен ауыратын науқастарда – 18%, шала туған балаларда – 8%, нашақорлар арасында – 33-35%, басқа елдерде 88%-ға дейін.



TTV вирусы әржерде кездеседі, «сау халық» арасында табылу денгейі 90% астам, вирус персистенциясы 22 жасқа дейін. Табиғатта ол әртүрлі жануарларда тіркеледі – маймылдар, сиыр (вирус сүтінде табылған), доңыз және тауықтарда. Басқа вирусты гепатиттер арасында ВГВ науқастарда TTV-ның үлесті салмағы – 20%, ВГС-да – 19,5%, гепатоцеллюларлы карциномада – 6,8%, ВГ фулминантты түрлері арасында 27%-дан 64%-ға дейін. Әртүрлі халық топтары арасында – жыныстық жолмен берілетін аурулармен сырқаттанғандар – 25%, гемофилиямен – 35%, гемодиализдегілерде – 35%, нашақорлар – 17%, донорларда – 40% дейін жиілігімен көрінеді. Жыныс қатынас арқылы берілетін инфекциялар бойынша кәуіп топтарында вируспен инфицирлену маркерлерін табу жиілігінің жоғары болуы, ағзаның жыныстық бөліністерінде вирустың көбіне табылуы және жанұялық жұптарда вируспен инфицирлену маркерлерінің табылуы вирустың жыныстық берілу жолын дәлелдейді. Кәуіп тобы ретінде HBV, HBC-ға ұқсас контингент болуы мүмкін.


Патоморфология


Созылмалы гепатит морфологиялық бауырдың қалыпты құрылымын сақталу тәртібіндегі гепатоциттердің әртүрлі дәрежедегі дистрофиялық зақымдалулары және купфер клеткаларының реакциясымен портальді жол немесе одан тыс тармақтарды қамтитын лимфоидты жасушалық элементтерімен қабынулық инфильтрациясы және гистологиялық көрінісістер жиынтығымын сипатталады. Клиникалық практикада бауырдың пункциясының еңгізу арқасында СВГ- тың патоморфологиялық негізгі белгілері зерттелген. Түрлі авторлармен осы әдіс арқылы табылған тексерулер нәтижелері 1994ж бекітілген созылмалы гепатиттің Халықаралық жіктелісіне кірді (Лос-Анджелес қаласы). Бұл жіктеліс бойынша созылмалы гепатиттің келесі белсенділік дәрежелерін ажыратады: минималды, төмен, баяу және айқын. Белсенділік дәрежесі бауыр тіндерінің гистологиялық зерттеулер индексінің нәтижесі бойынша балл түрде белгіленеді.

Ι. Перипортальді және көпір тәрізді некроздар а) жоқ О b) айқындылығыәлсіз сатылы некроз 1 c) баяу сатылы некроз (50%-ға дейін көптеген портальді жолдардың перифериясымен) 3 d) айқын сатылы некроз (50%- дан жоғары көптеген портальді жолдардың) 4 е) баяу сатылы некроздар және көпір тәрізді некроздар 5 f) айқын сатылы некроздар және көпір тәрізді некроздар 6 g) мультилобулярлы некроздар 10.


ΙΙ. Ішкі бөліктік дегенерация және ошақты некроздар а) жоқ 0 b) әлсіз көрінетін (ацидофидьді денелер және/немесе бауырдың 1/3 бөлігіндегі шашыраңқы гепатоцеллюлярлы некроз фокусы) 2 с) баяу (бауырдың 1/3-2/3 бөлігі қатысуымен) 3 d) айқын (бауырдың 2/3-тен жоғары порталды жолдары қатысуымен) 4

ΙΙΙ. Портальді асқыну а) жоқ 0 b) әлсіз (жасушаның қабынулы инфильтрат жасушалары портальді жолдарының 1/3-тен төмен) 1 c) баяу (қабыну инфильтрат портальды жолдардың 1/3-2/3-де) 3 d) айқын (мол қабынулы инфильтрация портальді жолдың 2/3 бөлігінен астам) 4

VΙ. Фиброз а) жоқ 0 b) портальді жолдардың фиброзы 1 c) кһпір тәрізді некроз (порто-портальді немесе порто-орталықты) 3 d) цирроз 4

Ескерту: ең жоғарғы балл (фиброзды есепке алмағанда) 18 балл құрайды.


Патогенез

СВГ - бауырдың иммунды қабынуы. Потогенезінде III, IV, V және VI аллергиялық реакциялар түрлері рөл атқаратыны дәлелденген. Созылмалы гепатит иммундық кешендер ауруы ретінде де қарастырылады.

Т және В клеткаларының кооперациясының бузылу, Т- хелперлер қатынасы (Т-супрессорлар) және NK жасушаларының төмендеу фонында көрінетін созылмалы гепатитте иммундық реакциялар бұзылып иммундық қабыну туады. Макрофагтар және Т-киллерлер белсенуі гепатоциттер некрозын шақырады, активті Т супрессорлар - фокальді, Т хелперлер –көпір тәрізді некроз түзеді. Сонымен қатар, ГВ-мен шартталған СГ-де антиденеге бағынышты Т- клеткалық цитотоксикалық, HbsAg-ге тежелген типті жоғары сезімталдық, Т-лимфотиттер және аутоантиденелермен (Ау-Ат) сенсибилизацияланған гепатоциттердің зақымдалуына әкелетін аутоиммунды реакциялар дамиды. Т-лимфоциттер вируспен инфицерленген гепатоциттерді зақымдауға бейім, бірақ сау клеткалардың инфицирленуін қайтармайды. Лимфоциттермен моноциттер миграциясын тежелту, лимфоциттің өндірілуінің тіндік реакциясының дамуымен ЦИК және оған кіретін IgA, IgM және IgG лизосомалды ферменттерді бөліп, комплемент жүйесін тежейді. Бұл екіншілік реактивті қабынумен шартталған Хагеман факторы және тромбоцитарлық фактор, плазмин жүйесінің белсенділігі фонында, фибриноидты некроз түрінде микротромбоздар пайда болуымен микроциркуляциялық, ЦИК-тен тазару бұзылыстарына әкеледі. СГВ-ның пайда болуын шарттайтын негізі факторлар: гептит С және Д вирустарымен залалдану, вирусты антигендерге қатынасты арнайы антидене генезі жоғарылау фонында вирустың ұзақ репликациясы, макрофагальді белсенділіктің жетіспеушілігі, Т-супрессор қызметінің айқын төмендеуімен байланысты иммунореттеуші субпопуляцияның дисбалансымен генетикалық детермирленген Т-клеткалық иммунитеттің әлсіздігі, экспресстелген; интерфероногенез жүйесінің әлсіздігі; экспрессирленген вирустар антигендерімен гепатоцит мембранасына эфекторлық жасушаларының әсер етуі, осымен бірге арнайы-бауырлық липопротеин, лизосомальді протеинмен липидтің тотығу қышқылдану процесінің белсенуі, бауырдың аутоиммунды процесске қосылуы.


В гепатит вирусы парентеральді механизм арқылы жұғу кезінде қанға және мүшелер тіндеріне, тропизміне сай гепатоциттерге түседі. Гепатоцитте табылатын вирустардың макрофагальды жасуша жүйесімен кездесуі байқалады (бірінші қорғаныш сызығы). Бұл клеткалардың HBV-ны тану және белсендіруге жағдайы жоқ (макрофагтардың ақаулығына байланысты иммунды жауаптың дұрыс болмауы), бұл вирусқа жасуша ішінде қалуға, персистенция және репродукция туғызуына мүмкіндік береді. . Иммунитеттің клеткалық әрекеттесу нәтижесінде: Т-киллерлер және Т-хелперлер және вирустардың (цитотоксикалық әрекеті және анти-Hbcor өндірілуі) гепатоциттердің цитолизі пайда болады. Гепатоцит мембранасының бұзылуы, интерферон түзілісінің жетіспеушілігі процесске әсер етеді, бұл жасуша-нысанының лизисін тудырады. Осының барлығы активті HB вирусты репликациясы түрінде көрінетін созылмалы гепатитке гепатоциттер деструкциясына алып келеді. Барлығы белсенді НВ-вирустың репликация фонындағы гепатоцит деструкциясы және созылмалы гепатитке әкеледі.

Бір жағдайларда бауырдағы қабыну өзгерісі әлсіз көрінеді, процесс ұзақ, бірақ қатерсіз, гепатиттің минималды немесе тіпті вирустасымалдаушы деңгейінде. Ал кей жағдайларда иммунитеттің жылдам дисбалансы себебінен (Т-супрессорлардың нақты деңгейге төмендеуі және Т-хелперлердің өзгеріссіз деңгейі) иммунитеттің В-клеткалық звеносының белсенуі және глобулин-өндіруі жоғарылығы байқалады.

АТ шамадан тыс концентрациясы цитотоксикалық әсерді күшейтеді, иммунды агрессия дамып аутоиммунды реакция туады: гепатоцит мембранасы жабайы антигенге айналады.

Осымен, аурудың созылмалы дамуын анықтайтын бірнеше факторлары бөлінеді:


  • HBV репликациясы (бауырда және одан тыс)

  • макроорганизмнің иммуногенетикалық статусы

  • HBV генотиптерінің гетерогендігі немесе оның геномының мутациясы

  • HBV-мен индуцирленген иммундық бұзылыстар

  • вирустың цитопатиялық нәтижесі болмауы


Созылмалы гепатиттің негізгі ағымында 3сатысын ажыратылады:


  1. иммунды толеранттылық (ареактивтілік)

  2. иммунды эллиминация/сероконверсия

  3. интеграция

Иммунды толеранттылық сатысы вирусы антигендердің өндірілуімен және вирустың активті репликациясымен және вирус антигендері түзілуімен жүреді (HBsAg,HBcAg,HBeAg). Бұл кезде бауырдың морфологиялық көрінісі маңызды зақымдану белгілерін айқындамайды.


Екінші сатысында СВГ бауыр қызметінің айқын бұзылысымен және трансаминазалардың белсенділігі өсуімен жүретін СГВ-құрамды гепатоциттердің лизисы іске асырылады. Қанда анти-Hbe пайда болуымен HBeAg жойылуы мүмкін. Бұл сатыда бауырдан тыс синдромдардың патогенетикалық негіздері қалыптасып процесстің хронизация механизмдері іске асырылады. Үшінші саты (интегративті) виремия денгейінің аса төмендеуі, спиралды байланысқан HBV ДНК қалыптасуымен HBV ДНК-ның гепатоцит геномына енуімен сипатталады. Гепатоциттер HbsAg-ді интенсивті өндіреді, сондықтан қандағы оның концентрациясы жоғары деңгейге жетеді. Созылмалы HBV-инфекциясының бүл фазалары HBV-ның «жабайы» (HBeAg-позитивті) штаммдарымен шақырылған гепатитпен ауыратындарда дамиды. HBV-ның мутантты (HBeAg-негативті) штамымен инфицирлену кезінде HbeAg анықталмайды, бірақ вирусты репликация жалғасады (қансарысуында HBV ДНК табылады).

Гепатит С вирусының өзгеру қабілеті жоғары, сол себептен ол иммундық жауатан қаша алады.

Созылмалы гепатит С патогенезінде келесі факторлар маңызды:

  • вирустың бауырда және одан тыс репликациясы;

  • НСV-инфекциясымен ассоциирленген иммунологиялық реакциялар;

  • HCV генотипінің гетерогендігі және оның геномының мутациясы.

HCV-ның бауырдан тыс репликациясы HCV-инфекиясының патогенезін толығырақ түсінуіне мүмкіндік туғызды, сондай ақ біріншіден, созылмалы гепатит С кезіндегі көптеген мүшелермен жүйелердің зақымдалуы түсіндірілді, екіншіден, «иммундық жүйемен қамтылмаған зоналардағы» (қанның мононуклеарлы және сүйек миы клеткалары) вирустың репликациясы вирустың адекватты иммундық жауаптан құтылу феноменін көрсетті. Лимфоидты тіндердегі бауырдан тыс вирус депосының қалыптасуы аутоантиденелер синтезі және иммунды кешендердің өнуіне жауапты В-клеткалы пролиферациясының индукциясына әкеледі. Сондықтан HCV-инфекция аутоиммундық аурулар қатарының патогенезіне қатысты болуы мүмкін (гломерулонефрит, фиброздаушы альвеолит, аутоиммунды гепатит). HCV-ға тән тіке цитопатиялық әсер организмнің вирустан тез тазаруына әкеле алмайды, мысалы, ВГА –мен инфицирлену кезіндегідей. HCV-инфекция кезінде макроорганизм клеткаларының генетикалық материалына вирустың қосылуы байқалмайды және де инфекцияның интегративті түрлері тіркелмейді. HCV Т-лимфоциттердің антогонистері болатын пептидтердің пайда болуын қоздыратыны анықталған. Осылай шақырылатын «Т-клеткалық анергия» хелперлық және жасушалық цитотоксикалық белсенділікті тежелтеді, бұл жұқпалы процесстің хронизациясына әсер етеді. HCV-инфекцияда гуморалды иммунды жауаптың айқындылығы да аса төмен. HBV-инфекциямен салыстырғанда сore-антигенге қарсы антиденелер кеш және де аз мөлшерде пайда болады.HCV-инфекция сенімді иммундық қорғанысты қамтымайды, бұны хронизацияның аса жоғары жиілігі (80%) және қайталамалы залалдану мүмкіндігі растайды. HCV-инфекцияның иммундық қадағалаудан қашу себебінін тағы бірі – вирус антигендік құрылымының үздіксіз жаңаруы және квазивидтер болуы мүмкіндігі. HCV-ның бұндай өзгергіштігі үздіксіз жаңаратын вирус антигендерін танитын т-және В-клеткалардың функционалды мүмкіндігінен көп асады және де HCV-инфекцияның хронизация себептерінің негізі болып табылады.


<< предыдущая страница   следующая страница >>